Στο τιμόνι του Συμβουλίου της ΕΕ βρίσκεται από την 1η Ιουλίου 2026 η Ιρλανδία, διαδεχόμενη την Κύπρο και εγκαινιάζοντας το 18μηνο «τρίο» προεδριών μαζί με τη Λιθουανία και την Ελλάδα. Με κεντρικό σύνθημα το ιρλανδικό ρητό «Ισχύς εν τη ενώσει», το Δουβλίνο αναλαμβάνει την όγδοη προεδρία του σε μια συγκυρία έντονων γεωπολιτικών και οικονομικών αναταράξεων, με το εκτιμώμενο κόστος της διοργάνωσης να αγγίζει έως και τα 293 εκατομμύρια ευρώ.
Η ιρλανδική ατζέντα εδράζεται στο τρίπτυχο ανταγωνιστικότητα, αξίες και ασφάλεια. Στην κορυφή των προτεραιοτήτων βρίσκεται η οικονομική θωράκιση της Ένωσης μέσω του οδικού χάρτη «Μία Ευρώπη, Μία Αγορά», ο οποίος στοχεύει στην απλούστευση των κανόνων, την εμβάθυνση της Ενιαίας Αγοράς, το δίκαιο εμπόριο, τη φθηνότερη ενέργεια μέσω απανθρακοποίησης και τον ψηφιακό μετασχηματισμό με έμφαση στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Παράλληλα, στον τομέα των αξιών, το Δουβλίνο προτάσσει την προστασία του κράτους δικαίου και την ασφάλεια των ανηλίκων από εθιστικές πλατφόρμες στο διαδίκτυο.
Η μεγαλύτερη πολιτική δοκιμασία για την Ιρλανδία είναι η διαπραγμάτευση του νέου επταετούς προϋπολογισμού (2028–2034). Η συμβιβαστική πρόταση της Κυπριακής Προεδρίας για περικοπές 32,8 δισεκατομμυρίων ευρώ έχει αναδείξει ένα βαθύ ρήγμα: οι χώρες της Συνοχής θεωρούν το «ψαλίδι» επώδυνο, ενώ «φειδωλά» κράτη, όπως η Ολλανδία και η Γερμανία, το χαρακτηρίζουν ανεπαρκές και οικονομικά μη βιώσιμο, μεταθέτοντας τη δύσκολη εξίσωση στο Δουβλίνο.
Τέλος, η στρατηγική επιλογή της διεύρυνσης προς την Ουκρανία και τα Δυτικά Βαλκάνια επαναφέρει στο προσκήνιο το εκρηκτικό θεσμικό ερώτημα της κατάργησης του εθνικού βέτο στην εξωτερική πολιτική. Πρόκειται για μια συζήτηση που ήδη διχάζει έντονα τους «27» ανάμεσα στην ανάγκη για γεωπολιτική ευελιξία και την αυστηρή προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας.
