Ελαφριά άνοδο της τάξης του 1,6%, αναμένεται να παρουσιάσει η ευρωπαϊκή παραγωγή μήλων μεταξύ των δεκαετιών 2025 – 2035, για τις έξι κυριότερες παραγωγούς της Ευρώπης. Ο λόγος γίνεται για την Πολωνία, την Ιταλία, την Γαλλία, την Γερμανία, την Ισπανία και την Ουγγαρία. Η θετική αλλαγή συμβαίνει παρά την προβλεπόμενη συρρίκνωση των καλλιεργήσιμων εκτάσεων κατά περίπου 4,6%.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του αγροτικού τομέα της Ε.Ε., η αύξηση των αποδόσεων εκτιμάται ότι θα αντισταθμίσει την απώλεια των εκτάσεων, με τη μέση παραγωγικότητα να προβάλλεται αυξημένη κατά 6,5% σε ορίζοντα δεκαετίας. Η Πολωνία αναμένεται να καταγράψει τη μεγαλύτερη μείωση στις φυτεύσεις, καθώς μικροκαλλιεργητές εγκαταλείπουν τον κλάδο, γεγονός που εξισορροπείται εν μέρει από τη βελτίωση των αποδόσεων, ενώ η Ουγγαρία αποτελεί τη μοναδική χώρα όπου προβλέπεται σαφής αύξηση της αποδοτικότητας έως το 2035. Οι Ευρωπαίοι παραγωγοί συνεχίζουν να δέχονται ισχυρές πιέσεις από την κλιματική αλλαγή, τον περιορισμό στην πρόσβαση σε φυτοπροστατευτικά προϊόντα και το διαρκώς αυξανόμενο εργατικό κόστος.
Ως προς το εμπορικό κομμάτι, οι εξαγωγές αναμένεται να καταλάβουν ακόμη μεγαλύτερο μερίδιο της συνολικής προσφοράς, αυξανόμενες από το τρέχον 50% στο 55% έως το 2035, με την Πολωνία και την Ιταλία να διατηρούν τα σκήπτρα στις διεθνείς αγορές νωπών και μεταποιημένων μήλων, παρά την επιβράδυνση του ρυθμού αύξησης των καθαρών εξαγωγών τους. Συνολικά, η ΕΕ προβλέπεται να παραμείνει καθαρός εξαγωγέας νωπών μήλων, με τον όγκο των εξαγωγών να ενισχύεται κατά 4,9% την επόμενη δεκαετία σε σύγκριση με την περίοδο 2021-2025. Αντίθετα, η αγορά των μεταποιημένων προϊόντων μήλου αναμένεται να στραφεί προς τις εισαγωγές, με την ΕΕ να καθίσταται δομικά πιο εξαρτημένη από τις διεθνείς αγορές, κυρίως λόγω της αυξημένης ζήτησης σε παραδοσιακές εισαγωγικές χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία. Αυτή η αναδιάρθρωση της παραγωγής προς την υψηλότερη απόδοση ανά στρέμμα αποτελεί κομβικό σημείο για την εξαγωγική αλυσίδα, καθώς η διασφάλιση υψηλών ποσοτήτων παρά τη μείωση των εκτάσεων είναι ο μόνος τρόπος για να διατηρηθεί η κυριαρχία των ευρωπαϊκών φρούτων στις διεθνείς αγορές υπό το βάρος των αυξημένων λειτουργικών δαπανών.
